HISTORIA CECHÓW DĄBROWSKICH

Rzemiosło dąbrowskie do stosunkowo wysokiego poziomu rozwoju, doszło już w wieku XVI, to cechy rzemieślnicze  powstały tu dopiero po lokacji miasta, a więc na przełomie XVII i XVIII wieku. Jako pierwsi wkrótce po nadaniu Dąbrowie praw miejskich, zorganizowali się szewcy.

Ich Cech, otrzymując wiele przywilejów dziedziczki Katarzyny Lipskiej, rozpoczął swoją działalność w 1698 roku. Kilka lat później, bo w 1705 roku zorganizowali się dąbrowscy rzeźnicy.

Dla pozostałych mniej licznych zawodów utworzono w 1730 r. tzw.  Cech łączony zwany szumnie wielkim.

Podczas II wojny światowej, Bractwa Cechowe istniały i działały. Istnieją dokumenty takie jak umowy spisywane celem nauki zawodu, które zawierane były w Izbie Rzemieślniczej w Krakowie i przekazywane do Cechu w Dąbrowie koło Tarnowa, Żabnie nad Dunjcem i Szczucinie.

25 czerwca 1945 roku Izba Rzemieślnicza w Krakowie przesłała pismo do Związku Cechów Rzemieślniczych w Dąbrowie dotyczące „Akcji przesiedlenia”. 28 września 1948 r. rozpoczął działalność Cech Kowali w Dąbrowie, został on powołany i otrzymał statut Zarządzeniem Wojewody Krakowskiego z dnia 28.09.1948 r. L.dz.P.H.A.-1-247-C-48 i działał na obszarze Powiatu Dąbrowskiego. Równocześnie mianowany został pierwszy komisaryczny Zarząd Cechu w składzie:

Starszy Cechu – ob. Stelmach Władysław

Sekretarz – ob. Kogut Adam

Skarbnik – ob. Witek Władysław

Kierownik Biura – ob. Minor Józef

Cech liczył wówczas około 52 członków.

Zarządzeniem nr 110 Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie z dnia 29 maja 1951r. w sprawie reorganizacji cechów rzemieślniczych /Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie Nr 12/ powołano Cech Rzemiosł Różnych w Dąbrowie Tarnowskiej o zasięgu działania – powiat Dąbrowa Tarnowska.

Do 1995 roku Cech wynajmował różne lokale, ponieważ nie posiadał własnego lokum. Po wielu latach i karkołomnym trudzie udało się zdobyć wytyczony cel.

31 maja 1985 roku Walne Zgromadzanie Delegatów członków Cechu podjęło inicjatywę budowy Domu rzemiosła w Dąbrowie Tarnowskiej. Z uwagi na wiele niezależnych czynników budowę wstrzymano do 1989 roku kiedy to Cech uzyskał pozwolenie na dalsze prace budowlane. Na przestrzeni kilku lat wielokrotnie podejmowano próby realizacji budowy zakończone niepowodzeniem. Dopiero rok 1992 przynosi konkretne posunięcia kiedy to dochodzi do pertraktacji zarządu z panem Stanisławem Bańborem, który deklaruje się wykończyć budynek Domu Rzemiosł i przekazać na własność Cechu jedną kondygnację budynku. Należy podkreślić tu niewspółmierny udział w negocjacjach Zarządu z p. Bańborem honorowego Członka Zarządu P. Józefa Jędraszka i Starszego Cechu Tadeusza Janeckiego, którzy w dużej mierze przyczynili się do skutecznego zamknięcia budowy.

W marcu 1995 roku odbyło się uroczyste otwarcie i poświęcenie Domu Rzemiosła w Dąbrowie Tarnowskiej Rynek 35.

Na przestrzeni historii naszego Cechu wyłoniło się wiele osobistości życia rzemieślniczego, którzy swoja postawą i zaangażowaniem prezentowali cech i rzemiosło na forum życia publicznego. Angażując się w nurt życia politycznego i społecznego aktywnie uczestniczyli w pracach wielu organów władzy lokalnej i wojewódzkiej, a szczególnie w pracach samorządu rzemieślniczego na szczeblu Izb Rzemieślniczych, najpierw w Krakowie a później w Tarnowie.